Op deze bladzijde staat een verslag van de laatste rit(ten).
Als een verslag op deze bladzijde wordt verwijderd, dan is deze altijd weer terug te vinden in het 'Archief'.

Website

De website van de
DC-10 Sky Riders geeft een leuk beeld van de club activiteiten.

De inhoud van de website wordt gemaakt door de leden. Als iemand een leuk verhaal, een leuke foto of fotoserie heeft, dan kan deze uiteraard worden geplaatst.

In het archief is een overzicht te vinden van alle (bekende) ritten, inclusief foto's, het verslag en de route.

Naast de vaste club activiteiten kunnen leden ad hoc activiteiten op de website plaatsen. Hiervoor een kant en klaar verhaal opsturen naar de webmaster.

Meet & Greet rides kunnen worden opgegeven middels een e-mail aan de leden en aan de webmaster.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DC-10 Skyriders 2011-2020 ©

 

Vorige ritten/ evenementen

  • Snertrit
  • Motoren en auto's
  • Overijssel
  • Gelderland
  • NO Brabant
  • Blaricum Beach
  • Brabant
  • Normandië
  • ww 2 toer
  • Friesland

Snertrit 2020
door Rein - 09 februari 2020

25 januari, een datum dat je winterse condities mag verwachten. De dagen er voor was daar geen sprake van. Lente achtige taferelen. Er zijn jaren geweest dat we de snertrit uit moesten stellen omdat het te winters was. Vandaag komt de temperatuur net boven de 0 uit. Meestal. Hij zakt er niet echt onder. Gelukkig zit in er in die grijze lucht geen vocht. Het komt in ieder geval niet naar beneden.

Mooie dag om je goed in te pakken en motor te rijden. En dan te bedenken dat ik in september in de snert ritAlpen door de sneeuw de pas over moest met de motor. De handvat verwarming aan. En ik heb ook nog zadelverwarming tegenwoordig. Volgens Henk Schuur voorkom je daarmee dat je condensvorming krijgt in je pak. Dat mag zo zijn, bij mij loopt het over mijn rug zo mijn n..d in. Te veel van het goede met een warm pak.

Als je als eerste bij Ron en Marijke aankomt dan kun je die hele mooie tafel met taarten nog onaangeroerd bewonderen. Wat heeft zij er weer een hoop werk van gemaakt!
Je zou bijna vergeten dat we hier komen om motor te rijden. Heel Ermelo bakt. Ik heb er als eerste het mes in mogen zetten.

Voorzichtig verzamelt zich een menigte motorrijders. Naast de DC-10 Sky Riders hebben Ron en Evert nog andere vrienden. Er zijn Snert rit 2020motards die ze hebben leren kennen bij de Alp d’HuZes. Er is ook een groepje uit Rotterdam uit de tijd van de motor rijlessen. En dan nog losse motorrijders die bekend zijn. Wie weet zijn er ook stiekem nog gasten binnen geslopen die niet bekend zijn. Ik kan het niet controleren.

Vandaag ook twee nieuwe leden van de Sky Riders. Madelon heeft voor de gelegenheid een nieuwe Triumph Tiger gekocht. Jeffrey Dessing heeft helaas een GS gekocht. Een korte analyse vandaag leert ons dat de 1200 GS over zijn hoogtepunt heen is in de ze club. Evert heeft een nieuwe GS gekocht maar van een kleiner soort. Hij heeft Fieneke moeten beloven dat dit de laatste nieuwe motor is. Guido rijdt nu op een K die hij heeftovergenomen van een collega. Maar daarover later meer want waar die K voor staat weten we nog niet zeker.
Het huis en de straat is goed gevuld met al die motoren en berijders.

Ron klimt tegen half twaalf voor de 21e keer op het keukentrappetje om ons toe te spreken. Hij legt nog eenSnert rit keer geduldig uit hoe het gaat verlopen. De route, over stoplichten, richting Hierden volgen na de snelweg, hoe je op elkaar moet letten etc. Dat laatste, iets over in je spiegel kijken of je degen achter je nog ziet zal blijken wordt niet door iedereen begrepen.

Op weg. We staan allemaal de verkeerde kant op dus trakteren we de buurt op een rondje.
Richting Harderwijk of zo iets en na de snelweg bij de stoplichten een paar keer Hierden aanhouden had hij gezegd. Appeltje, eitje. Zeker als je voorin meerijdt en Ron in het zicht kan houden. Ik zie ook nog motoren achter mij, gaat gesmeerd toch?

Guido heeft zijn zoon achterop. Lange knul, bijna net zo lang als zijn vader. Maar daarvoor hoef je toch niet de hele tijd te remmen. Zijn remlicht brandt de hele tijd valt mij op. Net buiten Hierden blijken anderen dat ook te zien. Ron houdt halt omdat hij signalen krijgt dat niet iedereen nog bij de groep is.

Mooie gelegenheid ook even om met Guido te onderzoeken wat er aan de hand is. Zijn achterrem is warm en ook al redelijk verkleurd. Dat is niet goed. Als we hem op de bok zetten blijkt hij ook zonder remdruk aan te lopen. De slag van het rem pedaal is ook veel te lang. We halen Hans Doorn er maar eens bij want hij is onze mecaniker tenslotte. Ook om te voorkomen dat iedereen die er verstand van lijkt te hebben op een afstand te houden. Een remlicht gaat niet branden omdat de klauw vastzit volgens mij maar omdat de remcilinder wordt geactiveerd. En als die vast zit dan brandt het remlicht. En dan gaat er ook druk naar de remklauw ja. Je kunt er langs de kant van de weg niet veel aan doen. Daar moet hulp bij komen. Die K waar ik het eerder over had heeft voor Guido ineens een hele andere betekenis. Ik laat het aan u fantasie over om die in te vullen.tussenstop

Ineens valt het mij op dat we maar met een stuk of 20 motoren in de polder staan. Maar we moeten er veel meer hebben. Ik dacht er rond de 50+ geteld te hebben in Ermelo. Zijn we er dan toch een paar kwijtgeraakt? Wat moeten we nu denken van die prachtige briefing van Ron? Er wordt nog gezocht maar we zijn ze echt kwijt. Gelukkig heeft Ron de wetenschap dat er onder de achterblijvers genoeg deelnemers zijn die de route ook in de navigatie hebben. Daarom besluiten we toch maar om door te rijden. Behalve Guido, Hans blijft bij hem om hem moreel te ondersteunen. Dat denk ik want ik heb hem die dag niet meer gezien.

Het eerste deel van de rit rijden we door het open landschap tussen het Veluwemeer en de A28. Veel kleine weggetjes. Daarna naar de andere kant van de A28 en het bos weer in. Net over het spoor treffen we ineens bij de middenrust een groot deel van de verloren schapen aan. Volgens hen is er een groepje al weer door gereden omdat de snert trekt. En het blijkt bij Hierden en de rotonde mis gegaan te zijn. In plaats van een kwart rond driekwart rond gegaan. Waarom? Omdat het kon? Niet goed geluisterd? Als lemmingen achter elkaar aan gereden en op zeker moment door Evert weer op het juiste pad gebracht. Maar hoe zat het ook alweer met in de spiegel kijken naar de achterligger?

Laten we maar weer verder rijden. En nu wel goed opletten graag. Genieten van de mooie weggetjes door het Veluwse bos. Al is dit de 21e Snertrit, het blijft nieuw. Ron weet er iedere keer weer iets moois van te maken. Na exact 100 km staan we weer in de Forsythialaan. Blijkt iedereen het toch weer gevonden te hebben.

Binnen is de snert warm. De dames hebben het weer goed voor elkaar en de koppen worden vol geschept. Heerlijk!
Ook twee grote schalen met roggebrood en katenspek. Compleet.
Als je het heel lief vraagt mag je gerust een tweede kop snert.

En die tafel met heerlijke taarten is ook nog niet leeg. Volgens Ron moet het op en anders moet het mee naar huis want hij gaat het niet allemaal alleen weg krijgen. Vooruit dan maar. Met Ben Sassen val ik nog een keer aan. Samen bedenken we dat we eigenlijk helemaal niet voor de snert komen maar voor de taarten. Maar om deze traditie te doorbreken en het de kaartrit te noemen gaat os te ver. Het blijft de snertrit. Bekt beter.

Ron bedankt voor een mooie rit. Marijke bedankt voor de lekkernijen. En allebei bedankt voor de snert en de gastvrijheid. Tot de 22e snertrit.

Het routebestand is beschikbaar in gpx-format en de foto's staan weer in een album.

 

 

 

Slotrit - Auto's en motoren
Door Rein - 25 november 2019

De slotrit in de buurt houden van waar de meeste leden wonen is slim. De randstad en het groen hart bieden tenslotte veel mogelijkheden. Minder is dat eind oktober weinig mensen vrij nemen omdat de vrije dagen op zijn of ze deze sparen voor de feestdagen. De Eendracht in AbcoudeDaarom is de ochtendspits extra druk. En dat heb ik geweten. Meer dan de helft van de aanloop tussen de files door maneuvreren blijft vermoeiend. Desondanks keurig op tijd, als eerste deelnemer, aanwezig.

Peter zat op het terras van de Eendracht in Abcoude al aan de koffie en had de warme appeltaart uitgeprobeerd en goed bevonden.
Op het terras? Jazeker want het mag dan wel oktober zijn maar de zon schijnt en heeft nog genoeg kracht om ons te warmen. En anders hadden we elkaar kunnen warmen want rond de 25 deelnemers is weer een mooie opkomst voor een slotrit. Die druppelen binnen en doen zich tegoed aan de koffie, en de appeltaart. Gelardeerd met allerlei sterke verhalen natuurlijk. En ook een terugkerend ritueel, het rond de motoren draaien als een stel hitsige reuen rond een loopse teef. Prachtig!

Nico laat verstek gaan omdat hij de motor niet aan de praat krijgt. Maar De Ronde HoepTed is er wel, inclusief een snee in zijn vinger. Dat is beter dan in de neus.
Peter houdt een mooie inleiding voor de rit en waarschuwt ons voor alle gevaren onderweg en belooft dat we genoeg vliegtuigen zullen zien, boven ons hoofd. We moesten maar eens onderweg gaan.

De A2 over en de Winkel volgen, dat is een watertje onder de rook van Amsterdam zuid-Oost. Die gaat over in de oude Waver en na heel veel bochtjes kom je dan vanzelf bij Uithoorn uit. Het blijft wonderlijk dat je op een steenworp afstand van Amsterdam zo’n mooi gebied hebt waar het heel rustig is. Behalve als er dan zo’n 25 motoren langs komen! Niet dat er overdreven veel lawaai gemaakt wordt door onze club. Volgens mij voldoen we allemaal nog wel aan de geluidsnorm. Ondanks een gemanipuleerde uitlaat of wat.

Peter heeft er nog wat ander water aan vastgeplakt om te volgen, de kromme Mijdrecht en de Hoef. Bij de Woerdense Verlaat verwacht ik eigenlijk dat we de Meije in zullen rijden (ik heb de route vooraf niet bekeken) maar nee Peter heeft de rust van de bewoners gerespecteerd. De Meije is ook eigenlijk niet meer voor motoren geschikt, meer iets voor fietsers.

Wij buigen af richting Noorden en Vrouwenakker. Daar kun je weer water oppakken, het Amstel-Drechtkanaal, langs Langeraarseplassen naar de Vriezekoop en de Drecht. Dan kom  Tussenstop bij Zevenhovenje ook in de wereldplaats Bilderdam. Daar ben ik in het verleden nog wel eens doorheen gekomen, onderweg sluipend naar Schiphol. Niet dat ik daar stiekem naar toe wilde maar omdat de provinciale weg altijd vast stond.

Het is de bedoeling dat we vanaf Leimuiden over de Herenweg naar Rijnsaterwoude gaan. Maar wegwerkzaamheden verhinderen dat en we moeten een stukje om. Binnendoor naar Woubrugge, daar zitten we wat fietsers en wandelaars in de weg maar met wat geduld en elkaar de ruimte gunnen kom je er ook. Een lokale bewoner ziet het allemaal meewarig aan. Wat een drukte op een doordeweekse dag.

Vergeet ik nog te vertellen dat we onderweg nog even gestopt zijn voor een rook en plaspauze (deze laatste alleen voor de heren, sorry Liesbeth). Maar ook omdat we een tussenstop bij Zevenhovendeel van de stoet zijn kwijtgeraakt. Iemand heeft niet goed op zijn spiegel gelet en de achterliggers in de gaten gehouden. We hebben het voordeel dat de route vaak van tevoren wordt gedeeld zodat we de groep wel weer bij elkaar kunnen krijgen met behulp van de navigatie. Maar toch, opletten en stoppen als je de achterligger niet meer ziet in de spiegel.

Dan komt het geheel tot stilstand en is de boel weer compleet. Nu troffen we toch een paar verhitte en teleurgestelde koppen van de bijtrekkers.
Bij de A4 gekomen hebben we zo’n 60 km door het groene hart gereden. En nog steeds onder de rook van Amsterdam en de approaches van 36R en 06. Hier zie je echt wat we bedoelen met het ‘Groene hart’. Prachtig water en weide gebied. Kronkelende dijkjes en lieflijke dorpjes.

De A4 doet ons weer terugkeren in de realiteit van de Randstad. Tussen Leiden en Voorschoten weer de snelweg af. Groep goed bij elkaar gehouden. Ik ben hier al een tijd niet meer in de buurt geweest en weet niet wat ik zie. Een grote bouwput. Verlegde wegen met rijplaten en allerlei extra lussen. Naar verluid is men hier begonnen om de A4 en de A44 met elkaar te verbinden. Weer een snelweg erbij aan de rand van het Groene hart.Restaurant Waterfront Vlietland

Ik ben al even de weg kwijt als we bij het restaurant Waterfront Vlietland aankomen. Mooie plek aan een zandwinplas van Leiden en Voorschoten. Er is rekening met ons gehouden op het terras. Uit de wind en in het zonnetje. De bediening doet enorm zijn best om ons vlot te helpen. Geen geringe opgave met zo’n groep. Zeker als niet iedereen zijn bestelling nog weet zodra deze wordt geserveerd. Dat een kok zo snel zoveel uitsmijters op kan leveren is indrukwekkend. Ook nog wat kroketten en ander vaag gedoe op het bord voor de lijners.

Het afrekenen gaat zeer efficient en zorgt ervoor dat we redelijk op tijd weer verder kunnen. Een aantal deelnemers haakt af vanwege andere verplichtingen of omdat zij het middagprogramma al kennen. Maar zo’n 20 deelnemers rijden door naar den Haag voor het automuseum Louwman. Daar mogen alleen klassieke auto’s of gehandicapten Louwman museumvoor de deur parkeren. Maar Peter heeft geregeld dat wij er met de motoren ook mogen staan. Indrukwekkende line-up van motoren voor een automuseum.

We scheiden nu de museumjaarkaart bezitters van het andere volk. Helaas hebben we het quotum voor groepskorting niet behaald dus zullen de laatsten het volle pond moeten betalen. De eerste mogen gratis naar binnen. Althans dat denken zij. Niet is voor niets, zij hebben bij de aanschaf van de museumjaarkaart al betaald. Hoeveel mensen halen die kaart er echt uit? Of moet je daarvoor met pensioen zijn? Dat zijn redelijk wat Sky Riders ook.

Je werkt dit museum van boven naar beneden af in de volgorde van de historie van de auto. Heel veel informatie en heel veel historisch materiaal. Het valt mij op dat hier Louwman museumzoveel echt oud materiaal staat. Ik had veel auto’s verwacht van de tweede helft van de 20e eeuw maar het is andersom.

Die Louwman is echt vroeg begonnen en heeft veel echt historisch materiaal zeker gesteld. Eigenlijk staat er relatief weinig van de tweede helft. Historisch goed gedocumenteerd. Als je alle bordjes leest loop je al snel achter op de groep. Ik kan het bijna niet laten en moet mijzelf af en toe dwingen om stukjes over te slaan omwille van de tijd. Want het museum sluit om vijf uur.

Te snel kom ik met Jaap beneden waar de rest rond het cafetaria hangt. Want de bediening werkt niet geheel mee. Er zijn gasten die het al hebben opgegeven en zonder verfrissing huiswaarts zijn getogen. Moest ik ook maar eens doen. De file wacht op mij. Dit keer meer dan de helft van de thuisreis door de file heen gewrongen. Bek af sluit ik het seizoen af en parkeer de motor in de garage.

Het routebestand is beschikbaar in gpx-format en de foto's staan weer in een album.

Het ultime motorvervoer

 

 

 

 

September rit - Overijsselsche Vecht
Door Luuk - 28 september 2019

Op dinsdag 24 september is de één na laatste maandelijkse rit van het jaar gereden.motoren

Het startpunt lag bij Het Roode Hert in Dalfsen. Voor velen een eind weg, maar voor anderen weer een thuiswedstrijd.

De weersverwachting voorspelde veel buien en regen, maar zoals tegenwoordig gebruikelijk klopte dit gelukkig niet.
Voornamelijk zon of licht bewolkt, met een temperatuur van 20 graden. Alleen op weg naar huis het laatste half uur wat lichte regen. Daar hoef je dus niet voor thuis te blijven. Gezien de toch beperkte groep van 13 motards, hadden velen zich toch door de weersvoorspelling laten beïnvloeden. Jammer!

Jos Lakerveld had de rit georganiseerd en uitgezet, vanwege het afhaken van de originele organisatoren. Wat een mooie route door een heel erg mooi stukje Nederland, met de Overijsselsche Vecht in de hoofdrol. Bedankt Jos!

De rit begon, zoals gebruikelijk, met koffie en uitstekende appeltaart. Door de gezelligheid werd het vertrek iets later dan half elf, maar dat was gezien de lengte van de rit geen enkel probleem.sluis

Vanaf Het Roode Hert werd koers gezet naar het dorp Dalfsen en hier werd de Vecht voor de eerste keer overstoken. Daarna een prachtige rit door de provincies Drenthe en Overijssel. Via vele onbekende plaatsjes, zoals Hoonhorst, Dalmsholle en Giethem naar Ommen. Daarna via het schitterende plaatsje Beerze en Junne weer naar de Vecht. Hier werd een tussenstop gemaakt en kon de Vecht, met een nieuw aangelegd sluisje, worden bewonderd.

Na deze schitterende ochtendrit, met vele bossen en bijna leegstaande vennen, werd het tijd om het lunchadres in Ommen op te zoeken. Prima parkeergelegenheid en de uitsmijter "Flater" werd in grote hoeveelheden besteld.Graf van Apollo

Na de gezellige lunch kon worden opgezadeld voor de middagrit. Noordwaarts ging het via Witharen en Balkbrug naar het riviertje De Reest. Dan via Ilhorst in zuidelijke richting naar Industrieterrein Hessenport bij Zwolle. Hier liet het routebestand ons in de steek, want het wegenstelsel was hier behoorlijk veranderd. Onder leiding van hoofdman Jos werd de route toch weer opgepakt, met dank aan een klein stukje (motor)fietspad dat er special voor ons leek neergelegd.

Een eind verderop werd het graf van Apollo bezocht, verscholen langs De Doornweg op het landgoed rond Huis Arnichem. Wellicht is dit het oudste Moslim graf in Nederland. Uit archief onderzoek blijkt dat Apollo een jonge negerslaaf is die overleed op 23 juli 1828. De jongen werd naar Nederland gebracht door Joan Hendrik Tobias, eigenaar van Huize Arnichem. Tijdens een oorlog zou Apollo Tobias van een wisse dood hebben gered. Uit dank voor zijn moedige daad nam Tobias de jonge neger mee naar Haerst.

Zo is ook het geschiedkundige aspect aan de orde geweest en kan de route verder Pont bij Genemuidenvervolgd worden. Nu wordt het routebestand niet helemaal meer gevolgd, omdat Jos nog wat andere weggetjes in gedachte had. Mooi is het in ieder geval.

Bij Genemuiden wordt, naar goed SkyRiders gebruik, een pont genomen - deze keer over het Zwarte Water. Dan rest nog een mooie rit, in noordwestelijke richting, naar het eindpunt in Blokzijl. Hier beginnen de eerste druppels naar beneden te komen, maar we kunnen droog buiten zitten onder het afdak. Bij vertrek is het weer droog en dat blijft gelukkig het grootste gedeelte van de terugrit zo.

Wederom kunnen we weer terugkijken op een bijzonder mooie rit, met mooi weer en heel veel gezelligheid.

De foto's zijn weer beschikbaar in een album en het routebestand is beschikbaar in gpx-format.

 

 

De augustusrit van Paul: Gelderland
Hoe warm het was en hoe ver
door Jaap - 27 augustus 2019

Dat was de titel van het eind-examenboek van vroeger: “de Camera Obscura” van Nicolaas Beets, slaapverwekkend saai, er gebeurde geen fl....r, alleen was het bloedheet, net als vandaag. Hoevelaken

Alleen geen reden om af te zeggen, dus verzamelden zich zo’n 20 dapperen zich op het pleintje van uitspanning “de Haen”. Dat evenwel niet voor iedereen even makkelijk te vinden was, maar dat kwam omdat niet iedereen kon geloven waar Hoevelaken lag en het complete klaverblad bij Amersfoort nodig had omdat uit te vinden.

Afijn toen ongeveer iedereen er was, liet Wout even zien hoe je spectaculair kan afstappen. Niemand die het hem durfde na te doen.

Ook kwamen Hans en Evert nog in pensionado-stijl aanwandelen. Beiden heren konden vandaag om medische redenen niet meerijden. Evert liet als bewijs zelfs meermalen zijn pleister zien.

Ondertussen werd een lading appeltaart (met slagroom) traditie-gewijs gepresenteerd, aangevuld met sloten koffie. Ook probeerde een lokale schone van een jaar of 75 vergeef aan te pappen. Nee, gereden moest er worden! Maar eerst hield Paul nog een korte briefing en konden wij op pad. Werd ook wel nodig ook, want het werd al lekker pont bij Bronkhorstwarm.

Gelukkig reden wij regelmatig beschutting van bomen en bos en voerde de rit door verschillende mooie plaatsjes, zoals Zwartebroek, Voorthuizen, Wekerom, Hoenderloo, Loenen, Eerbeek en Brummen. Tot wij bij de IJssel aankwamen, maar die hindernis werd met het pontje bij Bronkhorst genomen.

Bronkhorst is één van de oudste en mooiste stadjes van Nederland. En ze hebben ook nog een eigen brouwerij, dit terzijde. Helaas geen stop hier, zoals een vorige keer.

De stop voor de lunch was nu in Zelhem bij de “Groes”, geen idee wat dat betekend, maar het eten was lekker. Wel was het aantal bestelde uitsmijters was duidelijk lager dan normaal. Maar dat zal wel met de warmte te maken hebben gehad. Menigeen zat zwaar doorweekt aan tafel en dat was niet van de regen, want die bleef uit. Wel werden er de nodige koele drankjes genuttigd, om de nieren toch ook op gang te houden.

Na de lunch geen middagdutje, maar weer in het al dan niet bloedhete Lunchzadel. Gelukkig hadden de meeste motoren onder een schaduwrijke boom gestaan. Met dank aan Paul.
Dus tijd voor deel twee via Oosterwijl, Vorden, Almen, Gorsel en Deventer naar het eindpunt.

Zoals vaker taaien er tijdens de middagrit wat deelnemers af om diverse redenen. Zo kon Ruud ons even snel uitzwaaien vanaf zijn eigen erf in Deventer. De hardcore reed onverstoorbaar verder en liet zich niet van de wijs brengen door een navigatie detour van Paul of een stom stoplicht.

Via Wilp kwamen wij langs Teuge, waarboven de nodige zweefkisten rondcirkelden en opgelierd werden. En dit allemaal voor Daan! De tot hotel omgebouwde Russische propeller kist stond er trouwens ook nog.

Na Teuge volgden De Vecht, Oene en kwamen wij in Epe, het eindpunt van deze rit. Wederom bij een uitspanning met de nodige parasols (dank aan de bierbrouwerijen) voor de nodige koele drankjes. Waarna iedereen nog even Paul bedankte voor de mooie rit en huiswaarts keerde.

Onderweg naar huis, bleek heel Nederland weer massaal aan het werk te zijn gegaan, met de nodige files ten gevolg. Toch wel handig zo’n motor!

De brouwer van de Uitvlugt (die doet nu iene miene mutte en dan een eigen biertje gaat nutte!)

Het routebestand is beschikbaar in gpx-format en de foto´s staan weer in een album.

Juli Rit - Noordoost Brabant
door Luuk - 31 juli 2019

De junirit was in het ’schône’ Brabant. De Verdraagzaamheid
Aangezien er nóg een witte vlek was op de kaart van gereden routes was de keuze van Guido voor de juli-rit gevallen op Noordoost Brabant.

Op 30 juli werd verzameld op het terras van Grand-Café De Verdraagzaamheid in Zaltbommel.

Op het terras, met uitzicht op de Waal, werd de koffie met appeltaart (incl. slagroom) genuttigd alvorens op weg te gaan naar het noordoostelijk deel van Brabant.

De route was een week of drie eerder voor gereden en toen werden er toch wat problemen verwacht. Het eerste probleem waren de eikenprocessierupsen. De juni rit rond Breda lag nog vers in het geheugen, net zoals de rode jeukende bulten op armen en nek. Op de route nog weinig nesten te zien; de meesten waren al opgeruimd of werden op dat moment opgezogen door mannen in beschermende kleding. Geen jeukende bultjes opgelopen tijdens het voorrijden. Pont over de Maas

Een ander probleem dat we tegen kwamen tijdens het voorrijden, was de verkeerssituatie in Sint Anthonis. Zo'n beetje elke weg lag open en we hebben daarom ook maar een alternatieve route gemaakt.
Maar na enige dreigementen onzerzijds hebben de gemeentes beloofd onze motorclub de vrije doorgang te verlenen…:-) (NB: alles was open tijdens de bouwvak).

Dus: rijden en genieten!

De route liep voor een deel langs de Waal, alvorens de pont over de Maas te bereiken. Na de pont een aaneenschakeling van mooie landelijke weggetjes en stonden we bijna op vliegveld Volkel. Maar daar hadden we geen bezoek geregeld, dus verder door naar Sint Anthonis (Sint Tunnis in het goed Brabants). Hier woonden vroeger veel uitstekende motorcrossers, maar op dit gebied is het rustig geworden.Boompje restaurant in Overloon
Hierna door naar het terras van Boompjes Restaurant in Overloon. Uitsmijters van vier eieren (!) werden hier geserveerd. Dat zijn we bij mijn weten nog niet tegengekomen.

De temperatuur was ondertussen flink opgelopen en op de display stond 29 graden.
Deel 2 van de route liep wederom over de mooiste wegen die Brabant te bieden heeft. Via Vierlingsbeek en Boxmeer naar Haps en het beroemde Wanroij. Dan via Gemert en St. Oedenrode.

Via het dorpje Olland (H vergeten?) werd het eindpunt in Liempde bereikt en op het terras werden de nodige biertjes gedronken (uiteraard de 0,0 variant).

De route is beschikbaar in gpx-format en de foto's staan weer in een album.

 

 

 

Meet & Greet ride Blaricum
door Luuk - 24 juli 2019Blaricum Beach

Marcel had bedacht dat het weer eens tijd werd voor een meet & greet ride. Deze was gepland op dinsdag 23 juli. Op die dag bleek het erg warm te gaan worden en het was de vraag of motorrijden wel verstandig was.

Natuurlijk is motorrijden altijd verstandig en kwamen zeven motorrijders naar het startpunt Blaricum Beach, een nieuwe strandtent aan het Gooimeer.

Peter had voor deze M&G een route uit het verleden gevonden. Na de koffie met appelgebak werd, via het Gooi, koers gezet naar het Groene Hart. Een mooie tocht door Huizen, Naarden Vesting, Nederhorst den Berg, met natuurlijk een tussenstop bij Ted aan de Vecht. Dan weer verder langs de Vecht naar Weesp en Abcoude. Hier de A2 over en dan het gebied in met de Ronde Hoep polder en het riviertje de Waver. In de wijde omgeving is één pont te vinden en aangezien er in elke SkyRiders rit eigenlijk wel een pont thuis hoort, was deze dus in de route opgenomen.motoren langs de Woudwetering
Dan door de mooi landschappen van het Groene Hart naar Bilderdam en dan verder langs de Drecht naar Leimuiden. Dan zuid langs de Braassemer naar Woubrugge voor de lunch bij restaurant Disgenoten.

Ondertussen was de temperatuur flink opgelopen en werd besloten om binnen te lunchen. Na de lunch was het animo om verder te rijden toch wat afgenomen. Het was te warm. Dus ging iedereen op zijn eigen manier weer huiswaarts.

Het was een gezellige dag en een mooie rit. Goed initiatief Marcel!

De foto's staan weer in een album en het routebestand is beschikbaar in gpx-format.

 

 

 

 

 


Een warm onthaal in Brabant
door Rein - 4 juli 2019

Het voordeel van zelf een rit organiseren is dat het aanrijden maar kort is. Dus na een tankbeurt van mijn nieuwe ros (ja, ik ben om er is een BMW, tweedehands) ben ik in een vloek en een zucht bij restaurant de Gouden Leeuw bij Zevenbergsche Hoek. De Deelnemersplaats waar we vele jaren geleden met Jeffrey een rit hebben gereden die we denk ik 7 keer hebben gerond. Dat gaan we dit keer niet doen.

Simon Kramer is de eerste na mij. Hij heeft in zijn vinger gesneden. Dat is beter dan een snee in je neus. De receptie helpt hem met een pleister. Ondertussen stromen de andere deelnemers langzaam ook binnen. Aanvankelijk had ik zorgen over het aantal deelnemers. Een week voor de rit maar 4 inclusief mijzelf. Maar de DC-10 Sky Riders laten je nooit in de steek, we komen op vandaag op 12 motoren. Opvallend, geen bijrijders.

De koffie wordt vlot uitgeserveerd en het appelgebak is keurig op tijd ontdooit. Stevige punt overigens. Brabantse gastvrijheid.
Wetende dat we een stevige rit voor de boeg hebben weet ik iedereen om kwart voor elf op de motor te krijgen. Op pad langs de zuidkant van de Biesbosch. Vandaag is een dag dat als je de jas en handschoenen aan hebt en de helm op hebt meteen wil rijden want tussenstopde temperatuur stijgt vlot richting de 30 graden. Er loopt al vlot een stroompje over mijn rug naar beneden. Dat stopt niet meer.

Bij het uitzetten van de rit kwam ik heel wat fietsers tegen. Maar op een doordeweekse dag en met deze temperaturen valt het mee. Ik krijg de indruk dat de meeste fietsers vandaag elektrisch ondersteund worden.

Mooi tempo, iedereen volgt goed. Richting het zuiden naar den Hout. Daar begint het bos en rijden in de schaduw. Zouden de deelnemers gezien hebben dat ik ze door een weggetje heb geloodst bij Teteringen wat alleen bestemd is voor bestemmingsverkeer? Ik denk dat ze meer onder indruk waren van die grote trekker die uit dat weggetje kwam en daardoor het bord niet gezien hebben.

Na Molenschot wijkt het bos en rijden we tussen de landerijen door. Brabant staat tussenstopbekend om zijn intensieve veeteelt. Ik kan niet zo heel goed ruiken maar je schijnt de varkens en kippenstallen goed op te merken. Waar ze hier ook heel goed in zijn is drempels in de dorpen leggen. Minder gastvrij naar motorrijders. Maar de zon schijnt en er zijn genoeg bochten.

Het zal een enkeling opvallen dat we motoren tegen komen in de andere richting. OK, ik geef toe. Ik heb een tanktastocht van Promotor gebruikt als basis maar dan in omgekeerde richting. Beetje origineel blijven.

Na een goed uur stop ik in de schaduw van de watermolen in Goirle. Drinken tegen de uitdroging bij deze hitte. En een dropje van Willeke. Dat is een goede gewoonte aan het worden, dat de vrouwelijke deelnemers voor een klein versnapering zorgen. Sandra doet dat ook altijd.

Na de tussenstop neem ik de groep mee over een weggetje voor vergunninghouders. Ik heb al jaren een vergunning maar weet niet waarvoor. Als straf zit er een gemene kuil bij een dwarsweggetje waar we om de beurt vol in de vering worden gedrukt. lunchZelf in de BMW comfort mode.

We rijden nu in het land waar mijn vrouw is geboren. In haar paspoort staat dat zij is geboren in Oost-, West-, Middelbeers. Ik ben er nog steeds niet achter welke van de drie. Wel dat het een bosrijke omgeving is. Het is goed dat we allemaal lekker in het motorpak zitten met handschoenen en helm op want de Eikenprocessierups is rijkelijk aanwezig dit jaar. Anders jeuk je de tent uit (oh, dat was het; bedankt Rein - red.).

Ik heb me enorm vergist in de ochtendrit. Die is eigenlijk veel te lang naar de lunch toe. Het is al goed na één uur en de maag knort. Ik weet dat er een paar deelnemers na de lunch af zullen haken. Voor Ton Rentier duurt het echt te lang en hij lost onderweg. Sorry Ton, mijn schuld. De rest is geduldig en rijdt lekker meer over de hobbels naar in den Bockereyder.

Schaduw en verkoeling op het terras. En ik heb nog nooit zo snel een uitsmijter voor lunchmijn neus gehad. Met een alcohol vrij biertje of twee voor de dorst. Heerlijk. En goed gezelschap.

Martijn en Hans Doorn moeten er echt vandoor. Martijn om boodschappen te doen en in te pakken voor de vakantie. Hans heeft ook een geldig excuus.

Luuk, Harry, Jaap, Wim, Willeke, Simon en Kees Kok volgen mij voor het laatste deel van de rit. Ik bied nog aan om vanwege de temperatuur de rit in te korten maar daar willen ze niet van weten.

De rest van de middag zou je in een prijsvraag kunnen vatten; hoe vaak zijn we de Belgisch-Nederlandse grens over gestoken? Zelfs thuis met de route op de computer raak ik de tel kwijt. Bij Baarle Nassau- Baarle Hertog is het een chaos. Ieder plotje grond is weer een ander land. Mijn geordende geest schreeuwt om dit een keer recht te trekken. Vreemd genoeg hebben ze er zelf geen probleem mee hier. Je moet denk ik wel Belgie Nederland goed opletten waar je hier tankt of drank/ sigaretten koopt want de accijns in België is laag en in Nederland hoog. Waanzin.

Op de (rechte) Baarleseweg naar Meerle kom ik er achter dat cruise control een prachtige uitvinding is om ook de rechterhand af te koelen in de rijwind.
In de verte zie ik de toren van de grote kerk in mijn thuis stad. Langs Galder (van de filemeldingen) naar Ulvenhout. Een rondje door het Ginneke en langs Sint Anna Bosch (ook bekend van de files op de snelweg) naar Molenschot. Keuze uit twee kroegen om verkoeling te zoeken. De eerste dan maar.

Volgens Harry heb ik een rode kop van de hitte als ik mijn helm afzet. Kan kloppen, voor mijn gevoel zijn mijn hersenen gekookt. Harry gaat direct op huis aan. Ik laat hem beloven onderweg toch vooral te drinken.terras

Wij nemen op het terras nog maar weer een alcohol vrij biertje. Jaap vraagt zich af of hij dat ook kan brouwen. Volgens hem kost dat nog heel wat moeite.
Tijd om om huis aan te gaan na een mooie rit, al zeg ik het zelf. Nog 6 minuten en ik kan het ros op stal zetten.

De foto's staan weer in een album en het routebestand is te downloaden in gpx-format.


 

 

 

Buitenland rit 2019 - Normandië
door Luuk - 26 juni 2019

Dit jaar was het 75 jaar geleden dat D-day in Normandië plaatsvond. Ron had al twee jaar gele-den het idee geopperd om dit evenement van dichtbij mee te gaan maken tijdens de buitenland rit van 2019.Hotel

Het was wel zaak om twee jaar geleden al meteen te beginnen met het zoeken naar een hotel. Dat bleek nog niet mee te vallen, want veel hotels hadden toen al geen kamers meer beschikbaar. Uiteindelijk hebben we twee jaar geleden een hotel geboekt dat nog niet eens gebouwd was en dit hotel, het Balladins Caen Mémorial, had nog maar 23 kamers beschikbaar.

Vandaar dat de inschrijving op de buitenland rit al vroegtijdig werd geopend en de 23 kamers waren snel bezet. Twee deelnemers op de reservelijst was toen het resultaat.

Ron heeft zich verder met de reservering bezig gehouden en informatie ingezameld over de festiviteiten. Een van de meest in het oog springende activiteiten was DAKS (Dakota’s) over Normandy, waarbij een grote groep Dakota’s en C47 Skytrain’s vanuit het Engelse Duxford naar Caen ging vliegen. Een aantal van deze vliegtuigen zou ook parachutisten meevoeren, die in de buurt van Caen gedropped zouden worden.

Zelf ben ik bezig gegaan met het uitzetten van de routes en dat bleek nog niet mee te vallen. Uiteindelijk zijn er diverse heen- en terugritten uitgezet: via de General Patton Point du Hocroute, langs de kust en door het binnenland. De rondritten waren gedeeltelijk gericht op D-day: de invasie stranden, de ww2 overblijfselen in het noordelijk deel van Normandië en een rit door de zak van Falaise. Ook waren er twee routes uitgezet, die los stonden van D-day: een rondrit langs het riviertje de l'Orne en een rit naar de Mont St. Michel.


In april zijn we met een groep naar Normandië gereden, om zo de uitgezette routes uit te proberen en te kijken of het hotel er al stond. En het hotel stond er: lekker modern en veel parkeergelegenheid. Een onderzoek naar de beschikbare restaurants leverde zeker vier restaurants binnen loopafstand op. Uiteindelijk hebben we twee restaurants besproken voor dinsdag en woensdag, zodat ook dat geen problemen op ging leveren. Ook hebben we de Dropzone bij Ranville gezocht en gevonden. Deze dropzone werd uiteindelijk overigens niet gebruikt.

Op zondag 2 juni ging een grote groep SkyRiders op pad naar Normandië. Deze rit liep via Luxemburg en de General Patton route. Deze route kende drie etappes en de La Coupoleaankomst in Caen was dus voorzien op dinsdag. De eerste en de derde dag waren schitterend; de tweede dag was mooi, maar niet spectaculair vanwege de enorm grote agrarische gebieden.

Op maandag gingen de meesten op stap. Een groep ging via de kust en
dat bleek een goede keuze te zijn, want iedereen was enthousiast. Een andere groep is rechtstreeks naar Saint-Omer gereden, om daar het museum "La Coupole" te bezichtigen - een WW2-museum in een gigantische voormalige V2 fabriek. De volgende dag ging de rit naar Caen. Andere SkyRiders hebben ook hun weg naar Caen gevonden en dinsdagmiddag was iedereen “geland” in het hotel.

Woensdag gingen de meeste SkyRiders richting de kust, om daar de restanten van bunkers en kanonnen te bekijken of musea en begraafplaatsen te bezoeken. Het bleek erg druk te zijn en het was zo hier en daar ondoenlijk om veel te zien. Zo was de Amerikaanse begraafplaats bij Omaha Beach bijna onbereikbaar. Niettemin een aparte dag, zeker voor de mensen die Normandië nog niet eerder hadden bezocht.

En dan was er natuurlijk ook nog het droppen van de parachutisten. In het originele plan zou dropzone “N” bij Ranville worden gebruikt, maar deze werd een paar dagenParachutisten uit een DC3
voor het evenement omgeruild voor dropzone “K” bij Sannerville. Even zoeken dus.
Al vroeg in de middag werden er parachutisten afgeworpen vanuit enkele militaire vliegtuigen. Een mooi gezicht, maar de parachutes waren van een oud ontwerp en waren nagenoeg niet bestuurbaar. Meerdere para’s misten daarom de dropzone, maar er was ruimte genoeg. Voor deze para’s wel weer een stuk verder lopen.

De DC3’s en C-47’s zouden rond 16:00 uur hun parachutisten afleveren. Dat werd vanwege het slechte weer in Duxford uitgesteld. Sommigen wilden blijven wachten, maar een aantal is vervroegd teruggegaan naar het hotel. Uiteindelijk zijn vanaf 18:30 uur de Dakota’s boven de dropzone aangekomen en uiteindelijk bleken maar 12 Dakota’s parachutisten te vervoeren. De andere Dakota’s zijn rechtstreeks naar het vliegveld in Caen gevlogen. Toch was het een indrukwekkend evenement, dat het wachten zeker waard was.

Gelukkig hoefden we niet naar een restaurant te zoeken, want dat was al gereserveerd. Alleen moest het tijdstip wel een paar keer aangepast te worden.

Op 6 juni was het een drukte van jewelste. Op deze dag was het vliegveld van Caen Zak van Falaisegesloten, vanwege het bezoek van president Trump. Hij kwam de 75-jarige herdenking van D -day bijwonen. Bijna het hele gebied langs de kust was afgesloten voor het verkeer en het was ook moeilijk om vanuit het hotel weg te komen. Peter had zich laten informeren en had snel een route gemaakt om in zuidelijke richting weg te komen. Aansluitend werd door velen de rit door de zak van Falaise of de rondrit langs het riviertje de l'Orne gereden. Ook een combinatie van deze twee routes was mogelijk. Mooie wegen door een mooi gebied en aan de vrolijke gezichten te zien, was het een mooie dag geweest.

De volgende dag konden de DC3’s nog worden bekeken op het vliegveld van Caen. Hiervoor konden online tickets worden besteld en diverse SkyRiders, waaronder Dakota's in Caennatuurlijk Ron, hebben dit gedaan. Indrukwekkend en zo af en toe werden de motoren gestart en dat geeft een schitterend geluid.

Velen besloten om die dag huiswaarts te keren en velen waren al vroeg uit de veren om vroeg thuis te zijn. Het was wel een erg regenachtige dag en dan ik zo’n lange rit geen pretje.

Zelf ben ik met Paul en Kees met de boot overgestoken naar Portsmouth om daarna verder te reizen naar Ierland. Naar de haven van Oustreham (aan de kust bij Caen) in de stromende regen; verder geheel droog gereden.

Kortom: het was een leuke en zeer aparte buitenlandrit. Ik hoop dat iedereen genoten heeft en er nog lange tijd van na kan genieten.

De foto's staan weer in een album en ook de routes zijn beschikbaar in gpx-format.

 

SkyRiders in Normandie

 



Mei rit - WW2 Memorial Operation Market Garden
door Luuk - 30 mei 2019

Deze rit werd gereden op dinsdag 28 mei 2019, de dag dat het openbaar vervoer staakte en er veel files werden verwacht.Op de veerboot

Bij het ontwaken die ochtend hoorde ik de regen op het dak roffelen. Dat wordt dus een fijne dag: in de regen in de file staan! Maar meestal valt het in werkelijkheid allemaal wel mee en zo ook deze keer. Het was vrij rustig op de weg en dan ook geen meter file gehad. En de regen was niet noemenswaardig.

Veel SkyRiders hadden blijkbaar zin in een mooie rit en ruim twintig motoren stonden te pronken aan de start.

Na het nuttigen van de koffie met appelgebak werd het tijd om de motoren aan te trappen. Al snel werd de pont over de Maas bereikt om over te steken naar Oijen. Dan verder langs de Maas in oostelijke richting naar Grave. Wat een ongelooflijk mooie rit.

Maar we mochten nog verder langs de noordelijke oever van de Maas. Langs het bevrijdingsmuseum in Groesbeek en dan even gestopt bij het "Canadian War Cemetry". Indrukwekkend! Dan verder over landelijke weggetjes naar Nijmegen en dan over de Waalbrug naar Lent. Om bij restaurant De Altea te komen, moeten we nog een nieuwbouw wijk door. De weg langs de Waal is sinds een paar jaar verboden voor gemotoriseerd verkeer.

Het restaurant ligt mooi aan de Waal en de uitsmijters en kroketten op brood vonden gretig aftrek. Na de Canadian War Cemetrylunch weer verder langs de Waal naar Andelst en dan noordelijk naar Randwijk. Langs de oevers van de Neder-Rijn richting Arnhem. Dan een stukje "creatief door Arnhem" en dan in noordelijke richting naar Oosterbeek.

Er werd nog een bezoek gebracht aan de Airborne begraafplaats en dit was wederom indrukwekkend. Dan verder in oostelijke richting naar Wolfheze, waar een monument staat ter nagedachtenis aan de landing met zweefvliegtuigen tegen het einde van de oorlog.

We lagen wat achter op schema, dus werd besloten om deze rit in Wolfheze te beëindigen. Nog een uurtje naar huis rijden en nog steeds zonder file.
Peter had er weer een schitterende rit van gemaakt en ik sta er nog steeds van te kijken hoeveel schitterende wegen Nederland rijk is.

De foto's staan weer in een dia-serie en ook de route is beschikbaar in gpx-format.

 

 

 

 

April rit - Friesland
door Rein - 05 mei 2019

Meer op de kalender dan op gevoel of weersvoorspelling heb ik vanochtend de voering uit mijn motorpak gehaald. Ik kan mij menig Koninginnedag herinneren dat wij massaal van de warmte genietend naar de hoofdstad togen om in het Vondelpark en de Jordaan andermans overbodige spullen te gaan kopen. Of dat twee koninginnen geleden een bonte stoet aan het bordes van paleis Soestdijk langs trok onder een straal blauwe hemel.Beach club Lemmer
Maar nu wij een Koning hebben en we zijn verjaardag drie dagen eerder vieren is het niets met dat weer. Vandaag niet maar ook op zijn verjaardag niet. Het is droog maar de temperatuur komt niet boven de 12 graden uit. En dan moet je nog goed opletten ook want hij schommelt vaker rond de 10-11 graden. Genoeg over het weer gezeurd.

Op naar Lemmer. Het is meivakantie en er staat voor mij geen enkele file onderweg. Zo doorrijden. Kan ik ook al niet over zeiken. Voorspoedige rit en veel te vroeg kom ik op een vrijwel leeg parkeerterrein. Een eenzame gele GS van Jos staat er al. De voorrijder en de ‘voorzitter’ zijn er, het quorum is aanwezig. Jos en ik zijn een beetje geschrokken de afgelopen dagen want er hebben zich 28 deelnemende motoren aangemeld en 3 bijrijders. Dat is een record voor een openingsrit. Alle dames van Friesland zijn aan het appelschillen gezet en heel Friesland bakt is ingeschakeld om Beachclub Lemmer van Appelgebak01voldoende appelgebak te voorzien. En door een misverstand heeft Jos het personeel een half uur te vroeg opgetrommeld. Het voordeel daarvan is dat wij al meteen koffie hebben. En appelgebak met of zonder slagroom. En een vrolijk lachende dame in de bediening.
Rond 10 uur meldt zich een gestage stroom deelnemers. En deelneemsters want Liesbeth is er bij en Cooky. Die laatste heeft haar zoon van 8 meegnomen en gaat kijken hoe lang hij het uithoudt achter op de motor. Tot vandaag nog nooit langer dan een uurtje achterop bij Mama.
Vandaag twee dames achterop. Maarten van der Poll en Hans Bakker hebben de respectievelijke echtgenotes bij zich. Het is een mooi weerzien van motorvrienden na de winter. Veel bij te praten en ook kijken wie er een nieuwe of andere motor heeft.

Tegen 11 uur wordt het tijd om weer naar buiten te gaan en op te zadelen. Naar verluid heeft een enkeling bij het aanrijden een klein buitje gehad. Op de diagonaal Breda - Lemmer was het droog overigens. En in Lemmer is het bewolkt maar droog en 10 Gaasterlandgraden. Een lang lint komt op gang en begeeft zich westwaarts langs het IJsselmeer. We zijn hier in Gaasterland een glooiend en bosrijk landschap in het westen van Friesland. In mijn herinnering waar de mannen van de Discus zich ophielden als ze zich niet met hun vliegende schotel elders bevonden (naar de boeken van Ruurd Feenstra en Bert Benson). Lekker rijden op mooie wegen. Kronkelend over dijkjes en inderdaad wat reliëf.  Best lekker om er aan het begin van het seizoen weer in te komen. Waar ik overigens niet aan kan wennen zijn de plaatsnamen in twee talen. Dat zie je maar op een paar plaatsen in de wereld. En meestal komt dat door een dwars volkje in een land. Neem nu dat kleine dorpje in Gallië.
Bekend fenomeen, als je wat achter in de het veld zit is het tempo hoger. Ik kan daar wel aan wennen. Meestal zit ik meer voorin "the pack" en dan verveel ik me soms. Overigens blijft de les om met een lijnmotor niet achter een boxermotor te rijden. Als Grote Pierdie het gas loslaat staat hij direct stil door de compressie. Die Pan van mij blijft maar rijden en ik moet dan snel een paar versnellingen omlaag klikken om ook zonder rem vaart te minderen. 
Na een klein uur stoppen we even om bij het monument te kijken waar Grote Pier de Hollanders in de pan heeft gehakt. Geen onbekende stek voor de Sky Riders. Ik heb het nog eens opgezocht (Wikipedia), lekkere jongen die Grote Pier. Maar ik weet niet wat ik zou doen als mijn vrouw en veel dorpsgenoten door de vijand worden vermoord. Hij nam er geen genoegen mee en heeft zijn wraak wel genomen. Tot ver buiten Friesland.
De route is simpel, we maken een omtrekkende beweging rond de Fluessen (zie ik op de kaart). Heeft Jos mooi in elkaar gezet. In Hindeloopen kun je zien dat het seizoen nog niet erg op gang wil komen. Een paar kleumende Duitsers en lege Horeca. Voor ons ook nog geen reden om te stoppen. Dat doen we in IJlst, bij het wapen van IJlst. Een Wapen van IJlstware overval met ruim 30 man/vrouw en een kind.
De hele familie is opgetrommeld in de bediening. Ik moet zeggen dat ze redelijk snel de uitsmijters, omeletten en ballen gehakt op weten te dienen. Al zal Gert daar anders over denken. Het lijkt heel even dat ze hem zijn vergeten. En misschien waren ze de kaas ook vergeten in zijn omelet. Tussen het happen door wordt er ruim bijgepraat over familie, werk of pensioen. Gezellig weer met al die motorvrienden en vriendinnen. Ik mag het dan op de motor net niet warm hebben hier binnen met zijn allen krijg ik wel een warm gevoel.
Afrekenen kunnen ze ook vlot zodat we weer op pad kunnen. Die kleine man van Cooky is er nog steeds bij en kiest er voor om bij een echte motoragent in burger achterop te gaan. Bij de leader himself. Zo trots als een pauw! Een aantal niet nader te noemen deelnemers (volwassen mannen) haken al wel af. Daar kun je wat van vinden maar ze waren er wel op die kille dag eind april.
De rest trekt rond Sneek in de richting van Akkrum. Naar dit dorp hebben ze een zeiljol genoemd. Prachtige jeugdboot. Ben ik ooit nog eens Antilliaans kampioen in geweest (12 deelnemers), die beker moet ik nog ergens hebben.Joure
Naar het zuiden tussen de Terhornsterpoelen en het Sneekermeer door. Langs de Terkaplesterpoelen. En dwars door Joure heen. Ik verwacht ieder moment dat Hein de hoek om komt maar die woont hier niet meer. 
Langs het Tjeukemeer verlaten we Friesland en zijn alle plaatsnaamborden alleen nog in het Nederlands. We vervolgen onze weg dwars door het natuurpark de Weerribben. Vandaag alleen maar nette motoren met dempers dus geen geluidsoverlast. Wat een prachtig stukje natuur is dit. Puur genieten op de motor.
Vandaag tijdens de rit geen stoplicht gezien. Maar in dit deel van het land is er een ander fenomeen waar je geen controle over hebt; bruggen in vaarwegen. En die gaan open voor recreatieverkeer. Nu zijn wij dat ook maar er wordt voorrang gegeven aan toeristen die langer in de regio verblijven en dus meer geld spenderen. En dus staan wij voor de zoveelste keer vlak voor het einde van de rit voor een opgehaalde brug in de Wetering. De mensen op. De bootjes zijn tamelijk relaxt. Misschien kan ik dat ook wel, motor af en lijdzaam wachten. Gelegenheid om met de helm op naar elkaar te Geertien in Muggenbeetschreeuwen over hoe leuk we het hebben.
Een kilometertje verder arriveren we bij Geertien in Muggenbeet, het einde van deze prachtige rit. Binnen is het warm en gastvrij. Nog een kopje koffie of warme chocomelk. En die jongeman Jeroen, die heeft de hele dag meegereden. Wat een topper. Een Sky Rider in de dop. Mede aangemoedigd door Jos en de andere deelnemers.
Bij het vertrek leer ik van Hans Doorn dat je ook een motor tweedehands kunt kopen om te kijken of je het iets vindt. Een super lange proefrit zeg maar. Ik dacht eerder aan huren of lenen om daar achter te komen. Jos voegt mij toe dat het een kwestie van geduld is voordat iedereen op een BMW rijdt (vrij naar Rowwen Heze). In mijn geval meer een kwestie van geld alhoewel. De prijzen van de R1200 RT op internet mij niet tegenvallen. Vreemd genoeg is die motor lager dan de GS en lichter dan de Pan. Het onderzoek waard.

Nu nog even naar huis. Bij Emmeloord kom ik een paar andere motorrijders tegen en ook verkeersontregelaars bij de oprit van de A6. In een clubje van 5 motoren rijden we richting het westen. Bij Almere verwacht ik dat we opsplitsen maar de situatie is gewijzigd en volgens mij draaien er een paar de verkeerde afslag de A27 op. Ik geef gas en laat ze achter mij.


Wat een mooie rit, nog leuker als het een paar graden warmer is en de zon schijnt.

Foto's zijn helaas niet beschikbaar (wie heeft er foto's?), maar de route is weer te downloaden in gpx-format.

 

 

 

 

 


(gedeeltelijk) hergroeperen bij de tussenstop
Het is druk in de straat
De tafel met overheerlijke taarten van Marijke
Snertrit - ook in 2020 weer de gebruikelijke toespraak vanaf het keukentrapje
Het ultime motortransport - de motor kan zo de auto ingereden worden
Louwman museum - een indrukwekkende verzameling rollend en ook vliegend materieel
Lunch op het terras van restaurant Waterfront Vlietland - en dat eind oktober!
Tussenstop bij Zevenhoven
Tussenstop bij Zevenhoven
Uitzicht over de polder de Ronde Hoep en de Waver
Het terras van de Eendracht in Abcoude
Parkeren van de motoren pal voor het Louwman automuseum
De pont bij Genemuiden over het Zwarte Water
Het graf van Apollo
Nieuw sluisje bij Junne
Startpunt - Het Roode Hert in Dalfsen
Decor voor de lunch
Wachtend op de pont bij Bronkhorst over de IJssel
Startpunt in Hoevelaken
Het terras van Boompjes Restaurant in Overloon.
Pont over de Maas bij Alem
Het terras van Grand-Café De Verdraagzaamheid in Zaltbommel
Startpunt - Blaricum Beach
Motoren langs de Woudwetering in Woubrugge
Cafe 't Engeltje - eindpunt van deze mooie rit
België - Nederland
Herberg "In den Bockenreyder" - lunch
Herberg "In den Bockenreyder" - lunch
Even de benen strekken
Tussenstop - er zijn veel andere motoren aangeschaft
Tussenstop onder de eikenbomen
SkyRiders bij een invasie strand
DC3’s, opgesteld op het vliegveld van Caen
Een Sherman tank bij de Zak van Falaise
Parachutisten vanuit een Dakota
Museum La Coupole bij Saint-Omer
Point dus Hoc - op 5 juni niet te bereiken - in april wel
Hotel Balladins Caen Mémorial
Tussenstop bij het Canadian War Cemetry
Met de pont over de Maas
Appelgebak met slagroom
Eindpunt - Geertien in Muggenbeet
Joure
Lunch - het Wapen van IJlst
Medemblik - Grote Pier Monument
Gaasterland
Startpunt - Beach club Lemmer